Ostatnia fala spekulacji wokół Barrona Trumpa, najmłodszego syna byłego prezydenta Donalda Trumpa, osiągnęła naprawdę dziwaczny poziom. 19-letni student Uniwersytetu Nowojorskiego stał się przedmiotem coraz bardziej dzikich „rozwiązań” politycznych, w tym propozycji wydania go za duńską księżniczkę, aby ułatwić przejęcie Grenlandii przez Stany Zjednoczone.
Rosnący wpływ milczącej postaci
Barron w dużej mierze pozostawał poza zasięgiem opinii publicznej, rzadko udzielając wywiadów lub rozmawiając z prasą. Jednak raporty wskazują na jego rosnące wpływy za kulisami. W 2024 r. „Wall Street Journal” odnotował jego rolę w zapoznawaniu ojca z kluczowymi postaciami „mandosfery” – kontrowersyjnej subkultury internetowej – która podobno pomogła zwiększyć atrakcyjność Trumpa wśród młodych wyborców płci męskiej. Później, w 2025 r., „The New York Times” doniósł o jego osobistych powiązaniach z Andrew i Tristanem Tate’ami, kontrowersyjnymi brokerami władzy oskarżonymi o poważne przestępstwa w Wielkiej Brytanii i Rumunii.
Propozycja Grenlandii: żart brany na poważnie
Obecny absurd zaczął się od satyrycznego wpisu na X (dawniej Twitterze) sugerującego, że Barron powinien poślubić duńską księżniczkę Izabelę, drugą w kolejce do duńskiego tronu. W poście zasugerowano, że Grenlandia może zostać przekazana Stanom Zjednoczonym w ramach posagu. Chociaż oryginalny tweet miał być żartem dla konta określającego się jako „satyra metapolityczna”, szybko zyskał popularność w mediach głównego nurtu, w tym w USA Today i Newsweek, które podkreśliły implikacje geopolityczne.
Dlaczego to ma znaczenie: odzwierciedlenie dynamiki mocy
Szybkie rozprzestrzenianie się tej idei, choć może wydawać się niewiarygodne, uwydatnia niepokojący trend: przekonanie, że Barron Trump wywiera znaczący, choć nieoficjalny, wpływ na decyzje ojca. Popularność żartu pokazuje również, że niektórzy chcą postrzegać dyplomację międzynarodową jako transakcję osobistą, a nie sprawę suwerennych narodów. Jak zauważył jeden z użytkowników X, nie jest to kwestia geopolityki; To średniowieczne fanfiction.
Fakt, że taka propozycja spotkała się z zainteresowaniem – choćby w formie satyry – podkreśla nieprzewidywalność współczesnych dyskusji politycznych i chęć traktowania polityków jak pionków w grze.
Ten incydent stanowi wyraźne przypomnienie, że w dobie wirusowych spekulacji granica między rzeczywistością a absurdem zatarła się i nawet najbardziej dziwaczne pomysły mogą zyskać na popularności, gdy zetkną się z dynamiką władzy w świecie rzeczywistym.
