Regels zijn gemaakt om gebroken te worden. Of in ieder geval gebogen. Helena Christensen koos voor het laatste. Eigenlijk koos ze voor het eerste. Ze liep over de rode loper op het 79e filmfestival van Cannes voor de première van Amarga Navidad en zag eruit als een geest uit een donkerder, koeler verleden.
De jurk was van Roberto Cavalli. Zwart. Versnipperd. Technisch gezien telde het als een naakte jurk. Het schreeuwde gotische romantiek zonder enige verontschuldiging.
Vorig jaar zeiden ze geen huid meer. Met name de borst. Dit jaar? Christensen heeft dat niet gehoord.
Cannes had vorig seizoen expliciet tepelblootstelling verboden. Een streng decreet. Eén ervan was bedoeld om bescheidenheid op een chique manier af te dwingen. Het maakte Helena niet uit. Niemand anders keek ook. Zij was ook niet de enige die het verbod overtrad. Vele anderen sloten zich aan bij de opstand tegen de met weefsel bedekte naleving.
Dit past echter in haar model. Christensen predikt al jaren lichaamspositiviteit. Ze draagt haar rondingen als een harnas.
“Rommingen moeten zichtbaar zijn wanneer jij er zin in hebt”, vertelde ze aan Harper’s Bazaar.
Dat is een krachtige zin. Eenvoudig. WAAR. Ze gelooft dat kleding bestaat om elke mooie boog van het lichaam van een vrouw vorm te geven. Verberg ze niet. Tem ze niet. Ze houdt van kleding met een edgy twist. Geometrische lijnen. Donkere romantische objecten. Het soort mode dat terugkijkt.
Wat maakt het uit wat de festivaldirecteuren in een memo schreven? Stijl is geen reglement. Het is een verklaring.
Misschien wordt het regelboek volgend jaar alleen gebruikt voor aanmaakhout. 🔥
