Przestań podgrzewać miód: prawdziwy koszt porannej herbaty

3

My, miliony ludzi, zaczynamy nowy dzień w ten sam sposób. Do gorącej herbaty dodajemy łyżkę złotego miodu, mając pewność, że wzmacniamy naszą odporność. To taki mały akt troski o siebie. Ale chemia opowiada inną historię.

Gdy temperatura miodu przekroczy 60°C, przestaje on być miodem. Zamienia się w syrop.

Aktywne cząsteczki znikają.

Zastępują je niechciane związki.

Ten słoik, za który zapłaciłeś 15 euro na rynku?

W gorącej filiżance pozostaje tylko syrop karmelowy.

Dlaczego temperatura jest ważna dla enzymów miodu

Zanim porozmawiamy o tym, co tracimy, przyjrzyjmy się, co kryje się w środku. Wysokiej jakości miód składa się z około 82% cukrów (głównie glukozy i fruktozy) oraz 17% wody. Pozostały 1% to esencja. Ta niewielka frakcja zawiera witaminy, minerały, enzymy i związki aktywne. To właśnie za ten 1% przepłacasz za ręcznie robiony miód. To jest różnica między żywnością funkcjonalną a prostą kalorią.

Enzymy te – oksydaza glukozowa, sacharoza i inwertaza – ciężko pracują. Wspomagają rozkład cukrów i działają antybakteryjnie. Flawonoidy i polifenole są silnymi przeciwutleniaczami, które chronią komórki przed stresem oksydacyjnym. W przeciwieństwie do antybiotyków, miód działa z kilku stron jednocześnie. Utrudnia to bakteriom rozwój oporności. Ma działanie antybakteryjne, przeciwutleniające i łagodzące. Dzięki temu inwestycja się opłaca. Chyba, że ​​zniszczysz go we własnej kuchni.

Cicha destrukcja zaczyna się w temperaturze 40°C

Proces pogarszania się zaczyna się wcześniej, niż większość ludzi zdaje sobie sprawę. Zaczyna się od 40°C. Inwertaza, enzym ważny dla właściwości trawiennych, zaczyna się rozkładać. To nie jest tylko mały szczegół. Inwertaza jest jednym z kluczy do biologicznej aktywności miodu. Bez niego miód to tylko woda z cukrem.

Wraz ze wzrostem temperatury enzymy ulegają szybkiemu zniszczeniu. Sacharoza (inwertaza) jest najbardziej wrażliwa. Podczas pasteryzacji ulega niemal całkowitemu zniszczeniu. Gdy temperatura osiągnie 60°C, większość witamin i przeciwutleniaczy znika. Ciepło nie tylko podgrzewa miód. Przepisuje swój skład.

Tutaj w grę wchodzi HMF (5-hydroksymetylofurfural). Hydroksymetylofurfural jest związkiem organicznym powstającym podczas obróbki cieplnej cukrów w środowisku kwaśnym. Tworzy się powoli podczas przechowywania. Tworzy się szybko po podgrzaniu. HMF powstaje w wyniku rozkładu fruktozy, jednego z głównych cukrów występujących w miodzie. Miód podgrzany do 60°C znacząco zwiększa zawartość HMF.

Związek ten powstaje podczas reakcji Maillarda i karmelizacji. Co się stanie, gdy podgrzejesz cukier w rondlu? Podgrzewanie miodu przyspiesza jego starzenie. Proces, który w temperaturze pokojowej trwa latami, można powtórzyć w ciągu kilku sekund w herbacie o temperaturze 80°C.

HMF: nietoksyczny, ale odporny na kradzież składników odżywczych

Według norm europejskich, miód wysokiej jakości nie powinien zawierać więcej niż 40 mg/kg HMF. Po przekroczeniu tego progu produkt uznaje się za zepsuty. W świeżym miodzie z ula poziom ten wynosi zwykle poniżej 1 mg/kg. Różnica pomiędzy tymi liczbami podkreśla skalę zmian termicznych.

Nie ma potrzeby martwić się problemem toksyczności. Współczesne badania naukowe pokazują, że niskie dawki HMF nie stwarzają bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia. Nie zatrujesz się, jeśli spożyjesz podgrzany miód. Badania wykazały jednak, że długotrwałe narażenie na duże dawki HMF może powodować długotrwałe skutki genotoksyczne. To nie jest rozlana szklanka, która zalewa dom. To kran, z którego od lat kapie i kapie woda.

Prawdziwym problemem jest coś innego. Głównym problemem nie jest natychmiastowa toksyczność. Jest to całkowita utrata korzystnych właściwości. Podgrzany miód staje się jedynie słodzikiem bez żadnych wartości odżywczych. To, co pozostaje w prawie wrzącej wodzie, przypomina bardziej syrop niż zdrowy nektar. Kupiliśmy żywy produkt. Spożywamy karmel glukozowy.

Jak zachować nienaruszone korzyści płynące z miodu

Jaka jest zatem prosta sztuczka, która zmienia wszystko? W czasie.

Herbaty nie trzeba chłodzić do temperatury pokojowej. Nie musisz rezygnować z ciepła dla swojego zdrowia. Zasady są proste. Musisz „poczekać”. Niech herbata się zaparzy. Wyjmij torebkę lub sitko z herbatą. Miód dodawaj dopiero wtedy, gdy płyn będzie ciepły w dotyku (poniżej 40°C). Jeśli łatwo można w nim zanurzyć palec, jest bezpieczny dla enzymów.

To niewielkie opóźnienie zachowuje inwertazę. Wspomaga działanie antyoksydacyjne. Zapobiega szybkiemu tworzeniu się HMF. Otrzymasz taki smak, jaki chcesz. Otrzymujesz świadczenia zdrowotne, za które płacisz.

Większość ludzi uważa, że ​​dodaje to zdrowego elementu do napoju. W rzeczywistości często dodają tylko puste kalorie. Różnica pomiędzy suplementem zdrowotnym a słodkim napojem to zaledwie kilka stopni. I trochę cierpliwości.

Dlaczego tak bardzo wyczerpujemy nasze organizmy? Śledzimy kroki. Liczymy kalorie. Kupujemy warzywa organiczne. Ale często negujemy korzyści płynące z najpotężniejszego pożywienia w naturze szklanką wrzącej wody. Wydaje się, że jest to łatwy błąd, który można naprawić. Ale nawyki to uparta rzecz.

Następnym razem zanurz łyżkę w słoiku. Obserwuj unoszącą się parę. Czekać. Miód nadal tam jest. Będą też korzyści.

Przestań dodawać miód do parzonej herbaty

Rozwiązaniem nie jest całkowita rezygnacja z miodu. Zmień czas* po dodaniu. Eksperci zalecają prostą zasadę: zaparz herbatę jak zwykle, zalej wrzącą wodą i poczekaj. Około 5–10 minut. Zanim będziesz mógł wypić łyk bez poparzenia palca o kubek lub skrzywienia się z gorąca, temperatura spadnie do około 40 stopni Celsjusza lub niżej. Dopiero teraz dodaj łyżkę miodu.

Jeszcze lepiej? Weź łyżkę czystego miodu i włóż ją bezpośrednio do ust. Zanurz błony śluzowe lub rozpuść miód pod językiem. Następnie wypij gorącą herbatę osobno. Miód zachowa swoje właściwości. Herbata zapewni przyjemne ciepło. Nie rozcieńczać „płynnego złota” cukrami prostymi.

Ta sama logika dotyczy miodu ciekłokrystalicznego. Stosować łaźnię wodną o temperaturze 30–35°C. Zapobiega to utracie substancji aktywnych. Brak kuchenki mikrofalowej. Żadnego silnego ciepła. Cierpliwość jest tutaj sztuką kulinarną.

Jeden mało znany fakt: stężenie substancji bioaktywnych może się znacznie różnić w zależności od butelki. Kolor służy jako pośredni wskaźnik gęstości mineralnej i zawartości polifenoli. Ciemniejsze odmiany miodu (kasztanowy, leśny, jodłowy) zawierają zazwyczaj więcej przeciwutleniaczy. W porównaniu do klarownego miodu akacjowego dodawanego do wrzącej wody, miód ciemny kasztanowy dodawany do schłodzonej herbaty ma dwie zalety. Początkowo jest bogate biologicznie i pozostaje takie przez cały proces degustacji. Ten szczegół uzasadnia potrzebę zwrócenia uwagi na kolor miodu w butelce, zanim spojrzysz na cenę.

Źródło: elleadore.com | nutriwise.fr