De wetenschap achter zonbescherming: waarom bruinen werkt en brandwonden niet

12

Er schuilt een stil mysterie in de relatie tussen zonlicht en de huid. Als u slechts een uur op een zinderende middag in juli de deur uitstapt, is de kans groot dat u rood en rauw wordt en spijt krijgt van uw levenskeuzes. Dat is de standaarduitkomst. Maar als u de tijd zou nemen om geleidelijk bruin te worden? Je kunt in diezelfde hitte staan ​​zonder enige reactie. Het voelt als magie, of misschien als oneerlijk geluk. Deze bescherming verdwijnt natuurlijk als je in de categorie ‘lichte huid’ valt. Voor velen is het idee van bruinen biologisch onmogelijk. Ze branden. Elke keer. Tenzij ze natuurlijk een laagje zonnebrandcrème aanbrengen.

Houdt die logica stand? Wat doet een zonnebrandcrème precies op je gezicht? Wat is bruinen eigenlijk? En waarom biedt een simpele klodder lotion een schild terwijl je vergeet dat je er ellendig en vervellig van wordt?

Als je vertraagt ​​en de interactie tussen UV-stralen en de opperhuid in detail onderzoekt, begint de chaos logisch te worden. Je kunt daarbij verrassend veel leren over je eigen biologie. Dat is hier het doel. Laten we vanaf de grond beginnen.

De huid als orgaan begrijpen

We beschouwen de huid zelden als een orgaan. Het is te breed. Te voor de hand liggend. Het is geen aparte, vierkante vorm, zoals een hart, lever of nier die in een holte zit. Maar volgens de strikte definitie in standaard medische woordenboeken komt huid zonder enige twijfel in aanmerking.

Een orgaan is een gedifferentieerde structuur gemaakt van cellen en weefsels die een specifieke functie vervult. De huid voldoet aan deze criteria. Het fungeert als de definitieve grens tussen ‘jij’ en de rest van de wereld. Het is niet passief. Het is actief.

Dit onderscheid is van belang omdat de huid het enige orgaan is dat voortdurend met de rauwe, ongefilterde echte wereld te maken heeft. Het leeft niet in een beschermd vacuüm. Het wordt geconfronteerd met slijtage, temperatuurschommelingen, bacteriën en ja, zonlicht. Door deze blootstelling wordt de huid beladen met sensoren. Het is gebouwd met een stoer, gelaagd ontwerp. Het is ontworpen om met de realiteit om te gaan.

Het beschermingsmechanisme

Dit leidt ons terug naar de zon. Het verschil tussen bruin worden en verbranden is niet alleen pigment. Het is een biologische reactie. Een kleurtje is een verdedigingsmechanisme. Je lichaam produceert melanine om UV-straling te absorberen en de diepere lagen van het DNA te beschermen tegen schade. Het is een langzaam proces. Het kost tijd.

Een brandwond is een ontsteking. Het is het resultaat van cellulaire schade die sneller herstelt. Het is het alarmsysteem van het lichaam dat schreeuwt dat de barrière is aangetast.

Zonnebrandcrème werkt door bovenop deze barrière te zitten. Het reflecteert of absorbeert UV-stralen voordat ze de brandreactie kunnen veroorzaken of, in sommige gevallen, de melanineproductie kunnen stimuleren die tot een bruine kleur leidt. Het is een fysiek of chemisch schild. Zonder dit moet de huid vertrouwen op haar eigen biologische afweer, die voor mensen met een lichte huid vaak onvoldoende is tegen intense blootstelling.

Waarom dit belangrijk is voor jouw routine

Als u dit mechanisme begrijpt, verandert de manier waarop u zonnebrand aanpakt. Het gaat niet alleen om het voorkomen van een pijnlijke middag. Het gaat om het beschermen van de integriteit van uw grootste orgaan. Het gelaagde ontwerp van de huid is robuust, maar kent grenzen.

“De huid is de grens tussen jou en de wereld. Hij zit boordevol sensoren en is ontworpen om bestand te zijn tegen slijtage en zonlicht.”

Wanneer u zonnebrandcrème aanbrengt, breidt u de mogelijkheden van dat ontwerp uit. Wanneer u geleidelijk bruin wordt, zorgt u ervoor dat uw lichaam zijn natuurlijke afweer versterkt. Beide zijn geldige strategieën. Geen van beide is ‘beter’ in morele zin

Als u het oppervlak van uw arm of been afpelt, wordt een verrassende hoeveelheid infrastructuur zichtbaar. Het is niet zomaar een plat laken. Het bestaat uit twee hoofdverdiepingen. De epidermis bevindt zich buiten. Het fungeert als een schild. Hieronder bevindt zich de dermis. Dit is de machinekamer.

Zenuwuiteinden, zweetklieren, haarzakjes en spieren bevinden zich allemaal in de dermis. Het is de werklaag. Daarboven bevindt zich de onderhuidse laag. Hier leeft onderhuids vet. Het heeft ook bloedvaten. Je kunt ze in de grafieken zien als dunne rode en blauwe lijnen. Deze schepen vertakken zich eindeloos. Ze duiken in de dermis. Ze leveren zweetklieren. Ze ondersteunen de haarzakjes. Ze bereiken de talgklieren en de erectorspieren, die kippenvel op de huid veroorzaken.

De dermis is dik met haarvaten. Deze kleine schepen dienen twee doelen. Ze voorzien de huidcellen van voedingsstoffen. Ze helpen het lichaam af te koelen. Mensen vertrouwen op dit systeem voor temperatuurregeling. De epidermis heeft geen directe bloedtoevoer. Het drijft er bovenop. Het wordt gevoed door de onderliggende dermis.

“De dermis zit vol met haarvaten. De haarvaten voorzien in de voedingsbehoeften van de huidcellen en helpen de huid ook een belangrijke verkoelende functie bij de mens te vervullen.”

De wereld voelen

Functioneel gezien is de dermis de plek waar het leven plaatsvindt. Het bevat hardware waarmee je kunt communiceren met de werkelijkheid. Kleine spiertjes hechten zich aan het haarzakje. Trek eraan en je haar gaat overeind staan. Zenuwuiteinden zijn overal verspreid. Ze zijn speciaal. Ze doen niet allemaal hetzelfde.

Ze hebben hittegevoelige zenuwen. Je hebt koudegevoelige exemplaren. Drukgevoelige uiteinden vertellen je waar je aanraakt. Zenuwen die gevoelig zijn voor jeuk waarschuwen voor irriterende stoffen. Pijngevoelige uiteinden beschermen je tegen schade. Ze schreeuwen als je op het punt staat verbrand of gepierced te worden. Zij vormen uw eerste verdedigingslinie.

De epidermis is het grensvlak. Het is het deel van jou dat de wereld ziet. Maar het is gelaagd. De binnenste laag leeft. De buitenste laag is dood. Dode cellen schilferen voortdurend af. Nieuwe cellen komen van onderaf omhoog en vervangen ze. Dit is de cyclus van vernieuwing.

Malpighi-laag en stratum corneum

De levende binnenste laag van de epidermis wordt de Malpighi -laag genoemd. Het raakt rechtstreeks de dermis. De dermis voedt het. Dit is het niveau waar we echt om geven als we het over de zon hebben. Dit is waar het bruinen plaatsvindt.

De Malpighi-laag heeft zijn eigen structuur.

  • Basaallaag: Het laagste niveau. Het zit direct op de dermis. Als u ooit van basaalcelcarcinoom heeft gehoord, begint het hier.
  • Doornige laag: Boven de basislaag.
  • Korrellaag: Boven de doornige laag.

Hierboven bevindt zich het stratum corneum. Dit is de buitenste schil. Het bestaat uit dode cellen. Dit zijn de cellen die je ziet. Ze zitten vol met een eiwit genaamd Keratine.

Keratine is moeilijk. Hetzelfde geldt voor je hoorns, haar, hoeven, nagels en veren. Je zichtbare huid is gemaakt van hetzelfde materiaal. Het is gewoon dunner en flexibeler. Daarom zal je huid niet barsten. Het stratum corneum is dikker op de handpalmen en voeten. Deze gebieden staan ​​onder zware druk. Je hebt extra bepantsering nodig.

Melanocyten en de waarheid over bruinen

Melanocyten leven tussen de basale cellen. Deze cellen produceren melanine. Melanine is het pigment dat de huid zijn kleur geeft. Het is ook een bron van bruining.

Veel mensen denken dat bruinen het aantal melanocyten vergroot. Dat is niet het geval. Het aantal melanocyten is bij alle rassen ongeveer hetzelfde. Ongeveer 1.000 tot 2.000 per vierkante millimeter. Er zijn evenveel blondines als mensen met een donkere huidskleur.

Het verschil is activiteit.

“Wanneer de huid bruin wordt bij blootstelling aan de zon, neemt het aantal melanocyten niet toe, alleen hun activiteit.”

Het kleurverschil komt door twee dingen. Hoeveel melanine wordt geproduceerd? En de aard van de pigmentkorrels. De roodachtige kleur van bloedvaten speelt een ondergeschikte rol. Maar melanine is de belangrijkste factor.

Melanocyten zijn ook de plaats van melanoom. Dit is een ernstige vorm van huidkanker. Het wordt veroorzaakt door schade veroorzaakt door UV-straling. Herhaalde blootstelling aan UV-straling kan mutaties in deze cellen veroorzaken. Dezelfde cellen die u tegen brandwonden beschermen, kunnen in kanker veranderen als de schade te groot is.

Daarom is het belangrijk om uw dermis en epidermis te begrijpen. Het is niet alleen biologie. Het gaat erom hoe je lichaam met stress omgaat. En hoe het reageert op de zon.

Voorbij het oppervlak: wat uw dermis feitelijk doet

De dermis is niet alleen een vulmiddel. Het is het drukke, functionele hart van je huid. Dit is waar zweetklieren, haarzakjes en zenuwen leven. Aan elke follikel zit een klein spiertje vast. Ja, daarom krijg je kippenvel. Maar het echte verhaal zit in de zenuwen.

Je hebt specifieke sensoren voor hitte, kou, druk, jeuk en pijn. Ze werken samen om je in leven te houden. Ze waarschuwen u voordat een brandwond of lekke band echte schade aanricht. Zonder hen zou je je niet bewust zijn van je eigen vernietiging.

De epidermis: levende en dode lagen

Je opperhuid is de interface. Het klinkt eenvoudig, maar het is gelaagd. De buitenste laag bestaat uit dode huidcellen. De binnenste laag leeft. De dode cellen schilferen voortdurend af. Nieuwe cellen worden van onderaf omhoog gedrukt om ze te vervangen.

Het levende binnenste gedeelte wordt de Malpighi -laag genoemd. Het raakt de dermis rechtstreeks. De dermis voedt het. Steun het. De Malpighi-laag is waar de zon het eerst opkomt tijdens een kleurtje. Het is in stappen opgebouwd:

  • Basaallaag: Dit is de onderkant. Direct boven de dermis. Dit is waar het basaalcelcarcinoom begint.
  • Doornuitsteeksellaag: Zit precies bovenop de basale laag.
  • Korrellaag: Boven de doornuitsteeksels.
  • Stratum corneum: De bovenkant. De zichtbare dode cellen.

Deze cellen zitten boordevol keratine. Keratine is taai. Het geeft kracht aan je hoorns, haar, hoeven, nagels en veren. Je huid gebruikt hetzelfde eiwit. Gewoon in een dunner, flexibeler vel. Op je handpalmen en voetzolen is deze laag dikker. Wrijving vereist dit.

Wie maakt jouw kleur? Melanocyten

In de basale laag leven melanocyten. Deze cellen produceren melanine. Melanine is het pigment dat zorgt voor een bruine kleur. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, is een kleurtje niet alleen bestaand pigment dat donker wordt. Het is nieuwe productie.

Volgens Britannica hangt de kleur van je huid vooral af van melanine en niet van de bloedstroom. Het aantal melanocyten is bij alle rassen ongeveer hetzelfde: ongeveer 1.000 tot 2.000 per vierkante millimeter. Blonde en donkere huid hebben vergelijkbare aantallen van deze cellen. Het verschil zit hem in de hoeveelheid melanine die ze aanmaken en wat voor soort korrels ze produceren.

Wanneer UV-licht u raakt, vermenigvuldigen de melanocyten zich niet. Ze krijgen het alleen maar drukker.

Deze activiteit houdt ook verband met melanoom. UV-straling beschadigt melanocyten. Herhaalde schade veroorzaakt mutaties. Dat is de oorsprong van deze agressieve kanker.

Hoe zonnen eigenlijk werkt

Het begrijpen van de biologie verklaart de tijdlijn van een kleurtje. Wanneer UV-licht op uw huid valt, produceren melanocyten melanine om de straling te absorberen. Dit pigment fungeert als een schild. Het beschermt cellen tegen UV-schade.

Maar het proces verloopt langzaam. Je kunt niet op een dag bruinen. UV-licht activeert de melanocyten. Ze beginnen in de loop van de uren pigment uit te pompen. Het duurt 5 tot 7 dagen bij herhaalde blootstelling voordat het pigment zich heeft opgebouwd tot een beschermend niveau.

Deze langzame opbouw geldt vooral voor blanken. Bij veel andere rassen is de melanineproductie continu. De huid blijft het hele jaar door gepigmenteerd. Deze constante bescherming verlaagt de incidentie van huidkanker in deze populaties.

Melanocyten maken twee soorten pigment:
– Eumelanine: Bruin.
– Phaeomelanine: Geel en rood.

Roodharigen produceren meer phaeomelanine en minder eumelanine. Daarom bruinen ze niet gemakkelijk. Ze branden. Albino’s missen het enzym tyrosinase. Zonder dit stopt de melanineroute. Geen melanine in huid, haar of ogen.

De hormoonverbinding

Melanocytstimulerend hormoon (MSH) stuurt dit proces aan. MSH wordt geproduceerd door de hypofyse en reist door het bloed naar de melanocyten. Meer MSH betekent meer melanine. Injecteer iemand met MSH en hij of zij wordt donkerder.

De hypofyse is verbonden met de oogzenuw. Het voelt licht. Denk aan kippen. In de winter daalt de eierproductie door minder licht. Voeg bollen toe aan het hok en de hypofyse stimuleert de hormoonproductie. Eieren hervatten.

Mensen werken op dezelfde manier. Licht beïnvloedt de hypofyse. Eén resultaat is de MSH-productie.

Hier is het vreemde deel. Een zonnebril kan het risico op zonnebrand vergroten. Als u het licht blokkeert, kan uw hypofyse anders reageren. Of uw lichaam is mogelijk niet goed voorbereid op blootstelling aan UV-straling. Het verband is subtiel. Maar het is er.

Je denkt dat je je ogen beschermt. Misschien verblind je je eigen verdediging.

Waarom je huid rood wordt (en wat het werkelijk betekent)

Als je een lichte huid hebt en niet bruin wordt, speel je feitelijk Russische roulette met UV-stralen. Je cellen missen de natuurlijke afweer die melanine biedt. Te veel tijd in de zon doorbrengen zonder bescherming eist zijn tol. Zonnebrand is niet slechts een tijdelijke pijn. Dit is een duidelijk teken van celvernietiging.

In ernstige gevallen kunnen zich blaren op de huid vormen. Je lichaam schreeuwt om hulp. Pijn en roodheid zijn echter slechts symptomen. Het echte verhaal speelt zich daaronder af.

Wanneer UV-stralen de huid raken, kunnen ze schade veroorzaken. Het lichaam reageert door de bloedtoevoer naar het beschadigde gebied te vergroten. Deze toestand begint ongeveer 4 uur na de blootstelling en piekt na 8-24 uur. De bloedstroom veroorzaakt roodheid. Wanneer je op de zonverbrande huid drukt, wordt deze wit en vult zich opnieuw terwijl de haarvaten genezen.

Het is niet alleen een ontsteking. Dit is een biologische reactie op directe en indirecte schade. Fotochemische reacties en reactieve zuurstofsoorten vallen specifieke cellulaire doelen aan. DNA is beschadigd. Ontstekingsroutes worden geactiveerd. Prostaglandinen spelen een belangrijke rol. Keratinocyten en lymfocyten geven biologische responsmodificatoren af.

Erytheem is de medische term voor roodheid en is in feite een volledig falen van de bescherming tegen de zon. Dit is een teken van ernstige UV-schade.

Er bestaat een direct verband tussen deze roodheid en DNA-schade. De golflengten die de meeste roodheid veroorzaken, zijn ook de golflengten die het meest efficiënt pyrimidinedimeren vormen (structurele defecten in DNA). Zonnebrand is een klinische marker van ernstige overmatige blootstelling aan UV-straling. Herhaaldelijke ernstige zonnebrand verhoogt het risico op melanoom en niet-melanoom huidkanker. Dit is geen gok. De wetenschap is duidelijk.

Hoe zonbescherming echt werkt

Zonnebrandcrème doet twee dingen: UV-stralen blokkeren of absorberen.

Je hebt de strandwachten gezien. Een dikke witte laag zinkoxide op hun neus fungeert als een fysieke barrière. Het blokkeert UV-stralen volledig. De meeste moderne zonbeschermingsmiddelen gebruiken chemicaliën om UV-stralen te absorberen en de werking van melanine na te bootsen.

De oorspronkelijke absorptiestof was PABA (para-aminobenzoëzuur). Absorbeert UVB-stralen. Het is echter bekend dat PABA irritatie en allergische reacties veroorzaakt bij mensen met een gevoelige huid. Wees voorzichtig.

Andere chemicaliën hebben een grote verscheidenheid aan toepassingen.
–Cinnamates absorbeert UVB.
–Benzofenonen absorberen UVA-straling.
–Anthranilaten absorberen UVA- en UVB-straling.
–Ecamsules absorbeert UVA-straling.

Op elk flesje staat de SPF-waarde vermeld. De zonbeschermingsfactor is een vermenigvuldiger. Als uw huid normaal gesproken binnen 10 minuten verbrandt, verlengt het gebruik van SPF 10 de brandtijd tot 100 minuten. Maar er is een probleem. Je moet veel solliciteren. En het moet blijven bestaan.

Breng 30 minuten vóór het zonnebaden aan. Dit geeft het de tijd om zich te hechten aan de huid. Als je hem raakt voordat je in het water springt, zal hij wegvloeien. Het is zinloos.

Bedenk ook dat SPF alleen de bescherming tegen UVB-stralen meet. Het vertelt je niet veel over UVA-bescherming, die veroudering en ernstige schade kan veroorzaken.

De beste keuze op de markt

In juli 2006 keurde de FDA Mexoryl SX (ecamsule) goed in de Verenigde Staten. L’Oréal verkoopt dit product al ruim 10 jaar in Europa en Canada onder de naam Anthelios SX.

Dermatologen noemen dit de beste zonbescherming. Waarom? Omdat het UVA-stralen beter blokkeert dan andere producten op de markt. UVA-bescherming ontbreekt vaak bij standaard zonbescherming.

De huid is een orgaan. Het reageert op complexe en fascinerende manieren op zonlicht. Het begrijpen van de schade is de eerste stap. Het kiezen van de juiste bescherming is de tweede.

Als je meer wilt weten, zijn er veel bronnen over hoe licht, de zon en vitamine D interageren met UV-blootstelling. U kunt ook meer te weten komen over huismiddeltjes tegen zonnebrand, de effecten van zonloze bruiningsproducten en feiten over huidkanker.

De keuze is aan jou. Bescherm uzelf of betaal de prijs later.